‘Een week voor mijn vertrek naar Nieuw Sion kwam ik er achter dat ik de Felixkluis had geboekt. Ik dacht toch echt dat ik een kamer had geboekt, dus ik nam nog even contact op. Ik kon niet meer wisselen en je raadt het al: dat was maar goed ook! Mijn dagen in de Felixkluis waren zo fijn!

Vanaf het moment dat ik deur opende van de Felixkluis (een soort pipowagen) voelde ik mij er thuis. Ik genoot van de plek aan de rand van de boomgaard met uitzicht over het veld. De inrichting: een leuk zitje, kachel en het belangrijkste: een fijn bureautje.

Aan dat bureautje heb ik heel wat uurtjes gezeten met mijn schetsboek en tekenspulletjes. Ik hou enorm van tekenen maar thuis zijn er vaak andere dingen die voorrang krijgen.

Maar nu, in deze prachtige omgeving, los van mijn dagelijkse leven kon ik gewoon niet anders dan tekenen.

Mijn inspiratie lag voor het oprapen; de woorden op de toegangsweg naar het klooster vormden de rode draad van mijn tekeningen, maar ook al het andere wat ik in het klooster tegen kwam.

Ik kwam voor een paar dagen rust, stilte, de getijden gebeden en tekenen naar het klooster; dat en nog veel meer vond in de Felixkluis en Nieuw Sion.”