tekst Jacob Rijlaarsdam beeld Jan Buitinga
Tien jaar geleden reageerde Siny Gritter op een oproep in de krant waarin het toen net gestarte Klooster Nieuw Sion vroeg om hulp van vrijwilligers. Ze was net met pensioen gegaan als kerkelijk werker en werd meteen enthousiast. Ze kon meteen aan de slag met ‘schoonmaken en opruimen’. “Het was in zekere zin een bende, maar ik vond het prachtig: gebutste emmers, afgesleten bezems. Wat hebben de monniken die hier woonden genoeg gehad aan weinig, realiseerde ik me. Het ging niet om mooie spullen, maar om eenvoud en het altijd hogerop zoeken. Daar kan ik nog heimwee naar hebben: naar die eerste ontroering.”
choonmaken is ze al die jaren blijven doen, onder andere als coördinator van de schoonmaakploeg. Maar uit het antwoord op de vraag wat haar als vrijwilliger van het eerste uur nog steeds verbindt aan Nieuw Sion, blijkt wel dat het om meer gaat dan ‘poetsen alleen’. De zinzoeker die Siny naar eigen zeggen is, vindt dit op het klooster.
“Ik kan niet uitleggen waar ‘m dat in zit. Mijn man zegt regelmatig dat ik blij thuis kom van het klooster. De getijdengebeden vind ik om te beginnen heel fijn, en ook de vormingsavonden van de getijdengemeenschap. Het waarom, bijvoorbeeld de waarde van de regel van Benedictus in deze tijd, vind ik erg interessant. Dan licht er iets op in mij”.
Maar wat is het aan Nieuw Sion dat zorgt voor dat ‘oplichten’? “Ik werd ooit geraakt door de filosoof Emmanuel Levinas, die over het menselijk gelaat zei dat je daaruit kunt aflezen dat ‘de ander’ een beroep op je doet. Aan het menselijke gelaat kun je veel ontlenen. Dat ervaar ik hier ook: de drive die je ervaart bij elkaar, de wil om dit huis te delen. Dat maakt Nieuw Sion ook zo belangrijk in deze tijd. Stilte en hartelijkheid zijn zó nodig! Iemand zien staan, de ander echt zien. Te denken vanuit het idee: dit is het gelaat van Christus dat ik ontmoet”.
Het klooster hielp haar ook toen ze geconfronteerd werd met een periode van rouw. “Hier mag je kwetsbaar zijn en bijkomen. Ik ervaar dat het troostend is, ook het werk dat we doen. En dat zit hem niet altijd in woorden. Ik ben altijd op zoek naar nabijheid, en dat valt hier als een deken over me heen. Door de stilte die er is, door de gemeenschap. Er valt hier iets van mensen af.”
‘Ik ben altijd op zoek naar nabijheid, en dat valt hier als een deken over me heen. Door de stilte die er is, door de gemeenschap. Er valt hier iets van mensen af.’
Dat daar niet altijd woorden aan te geven zijn merkte Siny al toen ze in de jaren ’80, op een open dag, voor het eerst op de Abdij Sion kwam. “Hier hangt een geheim, merkte ik toen heel sterk.” Een mysterie dat de monniken vast probeerden te houden, daar was ze toen al van onder de indruk. En toch ook een gedeeld gevoel: “we zijn allemaal op zoek.” Nu op Nieuw Sion, merkt ze dat het klooster haar helpt om woorden te geven aan dat mysterie. “Waar is God, wie is Christus voor mij? Samen op weg zijn naar de vrede van Christus, die ons verstand te boven gaat, dat vind ik hier.”
Meld je aan als vrijwilliger
Iedereen die regelmatig wil komen werken op het klooster en dat wil doen met respect voor onze visie, missie en kernwaarden is welkom!
Siny maakt dat vooral ook heel praktisch, onder meer doordat ze wekelijks met een mede-vrijwilliger de ruimtes in het klooster opfleurt met bloemen. “Ik fiets de dag ervoor langs de bermen en speur naar groen en bloemen. Dat wat buiten prachtig is naar binnen brengen is voor mij ook: hoe kan ik bijdragen aan het hier nog vrediger laten zijn en elkaar blij maken met iets moois uit Gods schepping?”
Wat hoopt Siny voor de komende 10 jaar Nieuw Sion? “Dat we herkenbaar blijven door waakzaam te blijven op de stilte en elkaar niet te verliezen. En dat dit een plek blijft waar je tot rust mag komen en gezien wordt. Daar is zoveel behoefte aan.”
Siny Gritter was werkzaam als kerkelijke werker. Zij is vanaf het begin van Klooster Nieuw Sion betrokken als vrijwilliger. Daarnaast is zij lid van de getijdengemeenschap van Nieuw Sion.