tekst Jacob Rijlaarsdam beeld Jan Buitinga / Mathieu van Kooten
Ondanks dat hij nog maar 5 maanden op Nieuw Sion woont; heeft Mathieu van Kooten (29) elke keer een sterk gevoel van thuiskomen als hij de oprijlaan naar het klooster oprijdt. “Dit is precies waar ik naar heb verlangd: leven in de wereld waar ik kind van ben, en Nieuw Sion als oefenplek om de kloostertraditie daar in liefde mee te verbinden.”
o’n vier jaar geleden kwam Mathieu voor het eerst een klooster. Vlak daarvoor had hij een camperbusje gekocht met het doel langs heilige plekken in Europa te trekken. Gevoed door een verlangen om meer bezig te zijn met zingeving én afstand te nemen van een hectisch en vol leven. Zijn kennismaking met een benedictijns klooster in Vaals, op dag 1 van zijn reis, veranderde zijn leven. “Voor het eerst werd ik stilgezet. Er waren geen afleidingen, geen deadlines. Zijn kennismaking met een benedictijns
klooster in Vaals, op dag 1 van zijn reis, veranderde zijn leven. “Voor het eerst werd ik stilgezet. Er waren geen afleidingen, geen deadlines. Het was confronterend, maar ik voelde me ook nieuw en meer verbonden met alles om me heen.” Kloosters werden onverwachts een rode draad door zijn reis en bij thuiskomst merkte Mathieu: ergens roept het kloosterleven. “Er stond iets op het spel voor mijn leven. Gevoelsmatig riep iets me, iets van buiten mezelf.”
Als postulant trok hij opnieuw naar het klooster in Vaals, nu om te ontdekken: is dit leven iets voor mij? Het voelde als een opschoningsproces. “Ik was zo gewend aan het idee om alles zelf te bepalen. Maar in het klooster hoef je niets. Je mag meegaan in het ritme. Je bent onderdeel van een gemeenschap, onvoorwaardelijk. Er is stilte, die je niet hoeft op te vullen.”
Ondanks de rijkdom van de kloostertraditie die hij heel sterk ervoer, kwam Mathieu na een paar maanden tot het besef dat hij steeds meer ‘van het gewone leven’ begon te missen. “Ik merkte dat daar weinig ruimte voor was. Ik had een sterk verlangen om te verbinden met de tijd waarin we leven, maar in het klooster voelde ik dat er juist afstand werd genomen van de wereld.”
‘In het klooster hoef je niets. Je mag meegaan in het ritme. Je bent onderdeel van een gemeenschap, onvoorwaardelijk’
Kennismaking Nieuw Sion
Na zijn vertrek bij de benedictijnen, zat Mathieu als snel weer volop in het drukke leven in Rotterdam. Totdat iemand hem wees op Nieuw Sion. “Bij de eerste keer dat ik hier als gast kwam, merkte ik meteen: hier vind ik wat ik zoek. De openheid, het oecumenische karakter, de verbinding met de wereld.” In het najaar van 2025 verhuisde Mathieu naar Nieuw Sion, waar hij sindsdien binnen Jong Nieuw Sion woont, bidt en werkt. Naast een baan buiten het klooster. “Voor mij is Nieuw Sion echt een plek om te oefenen. Ik maak steeds de beweging van hier zijn en buiten zijn. En hoe verzuip ik dan niet in het geweld en de haast? Kunnen die werelden in liefde verbonden zijn met elkaar? De plek geeft alles wat nodig is om daarmee te oefenen. Het gebed, de 7 minuten stilte, de natuur, de mensen. Die omgeving doet veel, maar je hebt je wel zelf te bewegen naar de stilte, merk ik. Voordat ik het weet leef ik ook hier zoals ik gewend ben buiten het klooster: vol en gehaast. Het is een constant proces waarin je zelf ook steeds aan zet bent.”
‘Bij de eerste keer dat ik hier als gast kwam, merkte ik meteen: hier vind ik wat ik zoek. De openheid, het oecumenische karakter, de verbinding met de wereld’
Rijkdom van de traditie
Door Mathieu’s leven loopt als rode draad inmiddels het besef dat er in de kloostertraditie enorm veel rijkdom ligt. Juist voor de tijd waarin we leven. “Ik zie dat heel veel mensen vastlopen. In verwachtingen, het idee dat je zelf alles moet maken van je leven. Het is niet gek dat zoveel mensen uitvallen. Ik voel een enorme betrokkenheid daarbij, omdat ik heb geproefd van een ander leven. Leven in een andere werkelijkheid is echt mogelijk: er zijn rituelen, plekken en tradities waar je je mee kunt verbinden, en die je helpen je thuis te voelen in dit bestaan.” Hij waakt er echter voor om als een ambassadeur actief ‘de hort op te gaan’ om dat uit te dragen. “Dat gebeurt vanzelf, ik wil leven met wat er op me afkomt. Het leven om ons heen is geen dode werkelijkheid waarin wij iets hebben aan te passen, maar een levende kosmos waarmee we constant kunnen verbinden in een vraag-antwoord relatie. Daar vertrouw ik op.”
Mathieu van Kooten studeerde filosofie en theologie in Rotterdam en Edinburgh en is momenteel werkzaam als interim-bestuurssecretaris aan de Universiteit Utrecht. Daarnaast volgt hij de opleiding Spiritualiteit & Zingeving (richting Geestelijk Begeleider) aan de Academie voor Geesteswetenschappen.